In memoriam Dinus Seinen, oud bestuurslid van de sv HODO.

Woensdag 9 mei is Dinus Seinen op de leeftijd van 65 jaar overleden, hij was al langere tijd ernstig ziek. Dinus was een vurige supporter van onze club. Tijdens het voetbalseizoen stond hij samen met Femmy op zondagmorgen het 2e elftal aan te moedigen, het elftal waarin zijn beide zonen Robert en Sander voetballen. Op zondagmiddag was hij samen met Femmy weer paraat om uit en thuis het vlaggenschip van onze vereniging te zien voetballen en verbaal te ondersteunen. Kortom: de hele zondag stond bij hem in het kader van HODO. Dinus was een echte HODO-man. Hij heeft onze vereniging altijd een warm hart toegedragen en op velerlei fronten gediend.
Hij was van 1976 t/m 1979 in de functie van secretaris lid van het bestuur van HODO. Hij heeft wel eens verteld dat dit voor zijn doen een vrij lange periode was. Ouderen onder ons zullen zich dit nog herinneren, maar velen zullen hem meer als trouwe supporter en vrijwilliger in herinnering houden.
Dinus was meer van de snelle actie: niet oneindig over praten, maar handelen, de koe bij de horens pakken. Zorgen dat het klaar komt, een praktische oplossing bedenken.
Hij zat een aantal zondagmiddagen per jaar achter het loket om toegangskaartjes te verkopen bij de wedstrijden van het 1e elftal. Bezoekers waarvan hij niet zeker wist of ze lid of donateur waren, werden zonder pardon aangesproken of terug geroepen.
Bij het 2e elftal hield hij de stand bij op het elektrische scorebord. Hij was kantine-medewerker en hielp bij het schoonmaken van de kleedkamers.
Dinus was bovenal een vrijwilliger die allerlei klusjes deed bij de vereniging. Defecte schakelaars, lekkende kranen, aanleg van gas, water en licht. Het was Dinus die, samen met zijn maatje Harry Snippe, de klussen klaarde.
Je deed nooit vergeefs een beroep op hem. Als hij zei dat hij de volgende dag even naar de storing zou kijken, was het net zo goed mogelijk dat hij een uur later binnenstapte. Meestal had hij de oplossing dan al in gedachten en liet hij er geen gras over groeien: klaar is klaar!
Dat was zijn motto, aanpakken en oplossen.
Op de club wordt er iedere ochtend rond de klok van 10 uur koffie gedronken door de vrijwilligers. Even kletsen en ouwehoeren met elkaar. Als Dinus daarbij aanwezig was voelde hij zich in zijn element: het ene been opgetrokken en gevouwen onder zijn andere been, kauwend op een roerstaafje, kon hij het hoogste woord voeren en het hardste lachen van allemaal. Daarnaast kon je zeker met hem over allerlei zaken in het leven serieuze gesprekken voeren. Maar had hij zijn twee kopjes koffie op, dan hield je hem met geen tien paarden meer in de stoel: aan het werk!
Op de club trof je hem eigenlijk nooit chagrijnig aan. Een enkele keer had hij op zijn manier zo’n bui, maar als je het er met hem over had, moest hij er zelf het hardst om lachen.
Dinus was wel een man die wist wat hij wou. Als hij eenmaal een standpunt had ingenomen, moest je van verdraaid goede huize komen om hem op andere gedachten te brengen. Maar als hij inzag dat hij er naast zat, gaf hij dat ter plekke toe en bracht hij de gewijzigde inzichten zonder enige terughoudendheid in praktijk.
We zullen hem bij HODO ontzettend missen. Niet alleen om wat hij deed, maar meer omdat hij Dinus was, een uniek mens.
Voor nu en voor de komende tijd wensen we Femmy, Robert, Sander en verdere familie heel veel sterkte toe.

Namens het Bestuur,
Wim kleine, voorzitter.